نواککن: ابزاری که با آن خمیر را پهن می کنند(وردنه).

 

 

 

 

پَر:ابزاری که برای پخت فتیر به کار می آید و وقتی خمیر فتیر را با وردنه (نواککن) باز کرد.با آن روی خمیر را ضربه می زنند تا هم شکیل شود هم در تنور و وقت پخت پف نکند.

 

 

 

 

در زبان محلی ایندو وسیله عموما کنار هم آورده می شوند: پَر نُواککن

بالشمو:

 بالشتک کوچکی که با پارچه ی مدخال دوخته می شد و در پشت آن هم دسته ای پارچه ای برای گرفتن بالشتک دوخته می شد و کارش این بود که وقتی نان را در تنور می چسبانند با این بالشمو ضربه ی کوچگی روی نان در تنور بزنند تا کنده نشود و پف هم نکند.

 

 

 

 

 

آردسفره(سفره ی آرد):

سفره ای پارچه ای ترجیحا از جنس مدخال که دوخته می شود و برای ریختن آرد و  گذاشتن خمیر روی آن، گولّه کردن آن( گُنده گرفتن) به کار می رفته است. دو طرف آن هم بندگی وصل می کردند تا وقتی که کار با آن تمام شد و جمع شد روی دیوار آویزان کنند تا از گزند موش و مورچه و...در امان بماند.

 

 

 

 

 

تندورهاکشو:

پارچه ای که سر چوب یا آهنی می بستند یا همینطور آزاد در دست می گرفتند و بین فواصل نان پزی روی دیواره ی تنور می کشیدند تا خرده نان های چسبیده به دیواره و خاکسترها پایین بریزد تا نان های بعدی به دیواره تنور نچسبد و موقع جداساختن نان اذیت نشوند.این پارچه که از لباسهای کلفت کهنه و سایر تهیه می شد به دلیل کثرت کشیدن به تنور همیشه سیاه بود.

تتمه نوشت: این ابزارها برای پختن نان، فَتیر و تفتان تنوری به کار می رفتند و هنوز هم در پخت نان از ماشه، پَر، نواککن استفاده می شود؛ اما کاربرد آردسفره، تندورهاکشو و آردسفره بسیار کمرنگ شده است و فقط در برخی خانه ها استفاده می شود.