مُـجـــن؛ دیار شفیق، خاک حبیب

این روش که در صحرا و سر زمین هم رایج بود بیشتر در روزهایی که تنور آتش می شد و نان می پختند به کار گرفته می شد؛ به این شرح که در کماجدانی (قابلمه) ای به اندازه ی لازم برنج، نمک، گوشت (ترجیحا گوشت خشک) و آب ریخته و در کماجدان را کاملا بسته و فیکس کرده و در وسط تنور که پر از خاکستر و زغال داغ بود می گذاشتند و روی آن را هم با ذغال می پوشاندند و مدتی اجازه می دادند تا غذا بپزد و سپس آن را بیرون آورده و صرف می کردند. 

تتمه نوشت: به این روش گذاشتن کماجدان با محتوایش در زیر ذغال های گداخته " کماجدان گذاشتن" می گفتند که بسیار هم غذای خوشمزه و لذیذی استخراج می شده است.